Dlaczego poddajemy lampy do łazienek testom wytrzymałości na wilgoć i wysoką temperaturę? Bądźmy szczerzy: łazienki stanowią prawdziwy koszmar dla sprzętu elektronicznego. W tych pomieszczeniach panuje gęsta para, przypadkowe rozpryski wody, a temperatura może zmieniać się od ekstremalnie niskiej do ekstremalnie wysokiej w ciągu zaledwie kilku minut. Jeśli uszczelka lampy IR nie jest doskonała, lampa szybko przestanie funkcjonować. Dlatego nie polegamy tylko na nadziei. Każdą partię naszych lamp poddajemy testom wytrzymałości na wilgoć i wysoką temperaturę. W praktyce staramy się „wytrenować” je w laboratorium, aby nie uległy uszkodzeniu w domu klienta. Problemy z wilgocią Większość tych lamp używa rurek z kwarcowego szkła z żarnikami halogenowymi. Prawdziwym wrogiem nie są tu duże rozpryski wody – lecz wolny napływ wilgoci do środka. Jeśli między rurką a metalowym kapturem istnieje choćby mikroskopijna szczelina, wilgoć może się tam dostać. Gdy żarnik osiągnie bardzo wysoką temperaturę, rurka pęka. To katastrofa. Aby temu zapobiec, umieszczamy lampy w komorach o wysokiej wilgotności i sprawdzamy, jak one radzą sobie z takimi warunkami. Simulujemy w ten sposób efekt lat spędzonych w parowej atmosferze, ale w znacznie krótszym czasie. Jeśli uszczelka zaczyna przeciekać, chcemy, aby to nastąpiło pod naszą kontrolą, a nie po tym, jak klient już zamontuje lampę. Problemy z temperaturą Kolejnym problemem jest naprężenie termiczne. Para osadza się na szkle, tworząc warstwę kondensatu. Gdy lampa się włącza, ta woda natychmiast paruje. To intensywna reakcja. Jeśli szkło nie jest odpowiednio udaroznaczane lub ciepło nie jest równomiernie rozkładane, całość może się rozpaść. Bacznie obserwujemy szkło podczas tych testów, aby upewnić się, że poradzi sobie z naprężeniami bez pęknięć. Równowaga Można by pomyśleć: „Wystarczy tylko dobrze uszczelnić urządzenie i mieć spokój”. Ale jest jeden problem: jeśli uszczelki będą zbyt mocne, ciepło zostanie zatrzymane wewnątrz urządzenia. To może doprowadzić do topnienia plastikowych elementów lub uszkodzenia wewnętrznych elementów elektronicznych. To prawdziwa gra na szaniec. Musimy sprawić, aby uszczelki były wystarczająco mocne, aby zapobiec dostawaniu się pary do środka, ale jednocześnie wystarczająco elastyczne, aby elektronika nie została uszkodzona. Nie zgadujemy, jak długo urządzenia będą funkcjonować. Po prostu kontynuujemy testy, aż do momentu, gdy urządzenie przestanie działać. Następnie naprawiamy je i zaczynamy od nowa.